Ik zit op de stoel bij het raam. Ik kijk op van mijn boek en zie hoe de koolmees, merel en duif door de tuin scharrelen. Het is rustig in me. Bruine uitgebloeide zonnehoeden en vlinderstruiken worden door de wind bewogen, de wilg laat zijn takken wiegen.
Ik realiseer me dat er geen rimpelingen zijn. Ja, natuurlijk spelen er dingen in mijn leven, maar ik zit nergens in verstrengeld. Er is niets waar ik mijn gedachten naar toe breng om daar vervolgens “in te duiken”. Er is alleen dit eenvoudige rustige moment.
Verstrengeld
Regelmatig ontmoet ik mensen die behoefte hebben aan eenvoudige rustige momenten, meer vrije ruimte, minder doen en meer zijn. Ze vertellen me over een opgejaagd gevoel, volle agenda en hoofd vol gedachten. Er is een wens ontspanning te ervaren. Een blijvende uitademing voorbij de oppervlakte, in de diepte voelbaar.
Tegelijkertijd behoudt het leven wel een bepaald tempo. Het mag niet te leeg, teruggetrokken, ongecontroleerd en eenvoudig worden. Een telefoon vol berichten, sociale afspraken ver vooruit ingepland en hoofd vol scenario’s en ideeën. Voortgedreven door hoe iets in de toekomst moet zijn of een verleden dat zich niet mag herhalen. Zo wordt onrust gevoed.
Op de stoel bij het raam schiet me opeens een droom van jaren geleden binnen:
Ik krijg in een laboratorium uitleg over gentechnologie. Ik denk meteen: dat ga ik nooit snappen, want ik kan niets met natuur- en scheikunde. De uitleg blijkt echter verrassend simpel. Gentechnologie bekijkt een mens en haalt alles wat overbodig is weg. De laborant neemt me mee naar een schilderijlijst. Over de lijst hangen allerlei strengen die het zicht blokkeren. Ik zie flarden van een sereen landschap dat erachter ligt. De laborant zegt: je hoeft alleen de strengen maar weg te halen, dan is het er al. Vervolgens vertelt ze dat veel mensen denken dat gentechnologie buiten ons gebeurt, alsof er een los medicijn gemaakt wordt dat vervolgens wordt toegevoegd aan de mens. Dit is dus onjuist. Het gaat niet om het toevoegen maar weghalen. Versimpelen, niet ingewikkelder maken.
Helder zicht
Het moment in de stoel bij het raam is voor mij geen continue staat. Ik ken onrust en een vol hoofd. Ik kan verstrengeld zitten in wat in toekomst moet of in het verleden was. Wat de droom me leerde is dat iets wat ingewikkeld lijkt, simpel is. Wanneer je datgene in jezelf weghaalt waar je denkt houvast aan te hebben maar wat uiteindelijk je zicht belemmert.
Een persoonlijk voorbeeld: op een dag met vrije ruimte maakte ik planning met taken en dingen die moesten gebeuren. Ik dacht dat dit nodig was om een productief te zijn. Totdat ik tijdens een stille retraite het begrip productiviteit onderzocht. Ik zag hoe mijn gevoel van eigenwaarde verstrengeld was met nuttige dingen doen. Ik stopte met planning. In de lege ruimtes, die ik nu heb, komt altijd iets als vanzelf. Ik hoef me niet te forceren. In de helderheid van het moment doe of laat ik wat precies passend is.
Een paar dagen na het moment in de stoel lees ik over “spontane eenvoud”: een moment waarop strengen van toekomst of verleden het zicht niet belemmeren. Een staat van helderheid en sereniteit. Waarin spontaan alles en niets mogelijk is. Daar gaat de droom over.
Dit moment, ja echt, dit moment is spontaan eenvoudig. Achter je gedachten, je emoties en je bezigheden is die sereniteit en diepe ontspanning altijd aanwezig. Dat breng je niet van buitenaf in jezelf. Je maakt het vrij door wat je er tussen zet, weg te halen. Dat is het grote laboratorium van ons leven. Steeds weer de verstrengeling voorbij om helder zicht te hebben.
Uitnodiging
De droom leerde me dat ik als coach en begeleider niet iets toe moet voegen. Ik begeleid de ander iets weg te halen, zodat er vrijer zicht komt waarin eigen wijsheid als vanzelf gehoord wordt. Ben jij eraan toe die wijsheid te horen? Plan een 20 minuten kennismaken of kijk eens bij het ITIP.
En 7 november t/m 9 november begeleid ik een bezinningsweekend op Schiermonnikoog. Laat je verstrengelingen los en kom!
