Menu

Jezelf hervinden

Ik ken de wereld van het ziekenhuis. Ik lag er regelmatig (zie hierover meer bij over mij). Het dagritme, de geluiden in de nacht van een kamergenoot, de maaltijden. Verlies van autonomie en regie.

Vandaag ben ik weer in het ziekenhuis. Dit keer om te werken. Ik zit in het restaurant en kijk. Ik zie hoe een jonge vrouw in een ziekenhuisbed voorbij gerold wordt. Ze lijkt er ontspannen bij te liggen.

Er komt een herinnering boven: Mijn eigen ziek zijn, de overgave hieraan toen ik operaties onderging en infecties bevocht. Ik kon toen niet anders. Ik hield niets meer hoog. Ik deed niet extra mijn best om gezellig te zijn. Ik ging slapen als ik moe was, ook al was er bezoek. Verbeet m’n pijn niet. Er was geen andere werkelijkheid, ik had geen andere bezigheden. Dit was het. Van dit onaangepaste en pure zijn genoot iets in mij. Het was verrassend ontspannen.

Beter worden

Gelukkig werd ik weer beter. In stapjes, zoals herstellen gaat. Een proces op zich. Ik had haast: zodra ik een beetje beter was moest ik mezelf “hoog houden”. Niet te lang ziek zijn en snel weer “normaal” worden. In mijn geval: ‘aan het werk, presteren en sociaal zijn’. Ik herinner me die overgang heel goed. Niet helemaal beter zijn, (fysieke) grenzen opzoeken veelal overheen gaan en de prijs betalen. Herstellen en weer opnieuw proberen. Het was een vermoeiend. Ik schakelde voortdurend tussen het rustige “ik-hoef-niets” en het strevende “je-moet-alles-kunnen”.

Ik herken dit in de mensen die ik ontmoet met klachten van burn-out. Op het moment dat men zich overgeeft aan hun veranderde situatie en mogelijkheden zie ik focus en nauwkeurigheid in de keuzes die ze maken. Vaak start de ziekte met eindeloos afschalen van activiteiten. Ze hebben de bereidheid om een tijd ‘onaangepast’ te zijn, zodat ze kunnen herstellen.

Opbouwen na burn-out is een zoekproces. Je wil én moet van alles, maar je kan dat nog lang niet allemaal. Je lichaam geeft je directe feedback. Watten hoofd, moe… Je worstelt je suf met je eigen norm, normen uit je omgeving, en het grillige karakter van herstellen.

Nieuw normaal

Het stellen van een nieuwe norm is voor mij een kern gebleken. Een eigen nieuw normaal zoeken. Dit schrijvend kom ik tot de conclusie dat wat ik normaal vond abnormaal is geworden. Het voorbij gaan aan mijn fysieke kunnen. Strevend naar resultaat en voldoen aan eisen die niet de mijne zijn.

Ik leef losser, zet minder vast waar ik heen moet. Laat me aanraken in het moment. Zoals nu, de vrouw in het bed, ik zie haar, dit schrijfsel dat hieruit voortkomt. De dankbaarheid die ik nu voel: een herinnering die benauwd was, opent zicht. Deze weg ben ik gegaan. Het was niet alleen donker maar ook licht.

In mijn zoeken naar nieuw normaal kreeg ik hulp. Ik werd gecoacht en deed De Opleiding bij het ITIP. Zoek jij naar een nieuw normaal voor jezelf? Neem contact op en we onderzoeken of ik iets voor je kan betekenen.