Menu

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet…….

Over volgen wat er komt

Ik zit met mijn bijna 3 jarige dochtertje in de auto. Een rit van 1,5 uur voor de boeg en na 45 minuten verveelt ze zich. Ik besluit haar een nieuw spelletje te leren en zeg: “ik zie ik zie wat jij niet ziet en de kleur is grijs en nu moet jij raden wat het is” tegen haar. En dan verrast ze mij! Ze zegt: “ik zie ik zie ik zie blauw jij niet ziet”, en ze wijst ze naar de lucht die inderdaad blauw is. Even wil ik haar corrigeren en vertellen dat het spelletje zo niet gaat. Gelukkig kies ik ervoor om te zeggen: “ik zie ik zie ik zie rood en jij ziet het niet”. En zo fabriceren we rijmpjes met kleuren en voorwerpen gedurende 30 minuten. Het lijkt aan het einde niet meer op waar het mee begon. Maar het doel heeft het zeker gediend. De rit is aangenaam gevuld met lachjes en gezelligheid.

Na afloop van ons spel bedenk ik: hier ga ik een blogje over schrijven. Want dit is nou precies hoe ik het liefste leef en werk. Inzetten, loslaten en daarin verrast worden door het resultaat. Een open manier van veranderen en in beweging komen. Die ik maar al te graag “preek”.

Inzetten

Behoefte aan een nieuwe wending of verandering? Het begint altijd met inzetten. Hoe dat er voor jou uitziet is zo persoonlijk. Voor de ene betekent dit dat die meer actie moet ondernemen, terwijl een ander meer achterover moet leunen.

Ik besluit de rit graag gemoedelijk door te willen komen. En zet een spelletje in. Jij besluit meer plezier in je werk te willen, minder stress te ervaren of meer geduld met de mensen om je heen. Zo’n besluit vraagt om een persoonlijk passende inzet.

Bewegingsruimte

Mogelijk zet je in met een vaste vorm in gedachten. Je hebt een beeld of gedachte waar je inzet toe zou moeten leiden. Bijvoorbeeld: Ik ga vaker even kletsen met een collega want dan heb ik meer plezier in mijn werk.

Na de inzet komt wat mij betreft niet het volhouden tot je dat resultaat in die vorm ook behaald hebt. Hoe gek dit misschien ook klinkt. Maar moet je nagaan wat voor strijd ik met mijn dochter zou hebben in de auto. Ik was haar gaan corrigeren en had geprobeerd haar koste wat kost naar het vaste spelletje te brengen. Het zou waarschijnlijk een vreugdeloze boel geworden zijn.

Nee, wat mij betreft laat je na je inzet los in welke vorm het moet komen. Zoals ik in de begeleiding steeds weer merk dat juist wat betreft het resultaat bewegingsruimte mogelijk moet zijn. Want dan kan er iets komen wat écht anders is. Wat niet komt uit diezelfde vaste koker die al je kende.

Over deze 2 eerste punten zei een leraar van me ooit:

“Leef je leven alsof je overal invloed op hebt, en met het volle besef dat je nergens invloed op hebt.”
Verrassend functioneel

En dan zijn mijn dochter en ik al 30 minuten aan “spelen”. In een geheel andere vorm en toch verrassend functioneel. Toen ik het spel inzette had ik geen idee dat er zoveel variaties op ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’ zijn. Een hele frisse ontdekking waar ik nu, al typende, nog van geniet. En precies dit kan gebeuren als het resultaat niet vast hoeft te staan. En je volgt wat er komt.