Menu

Volmaakt onvolmaakt

Neem een gebied in je leven waar je (net) niet tevreden over bent. Je werk, je gezondheid, je liefdesleven, je huis. Iets waarvan je weleens zegt: ik zou willen dat…., ik ben ermee bezig om….of iets waarover jij jezelf steeds weer hoort klagen. Noem het een onvolmaakt deel in je leven.  Hou het in gedachten.

Ik heb zo’n ding: wij zijn een gezin van 3 en ik zou heel graag een gezin van 4 willen zijn. Wat betekent: nog een kindje krijgen. Helaas is dit bij ons een lastige weg. Zonder medische hulp lukt het niet en zelfs met hulp is het weinig succesvol. Als ik naar mijn leven kijk ben ik tevreden en toch… Dit is een onvolmaakt deel. Zo af en toe heb ik het er moeilijk mee. Ik worstel dan met schuldgevoelens en schaamte.

Doelgerichtheid en streven

Wanneer ik die onvolmaaktheid ervaar wil ik het liefste dat het toch volmaakt gaat worden. Zo opent een weg van doelgerichtheid en streven. Ik weet wat ik wil en onderneem actie om dat te krijgen. Doe nog een ivf poging, ga naar acupunctuur en start alle andere activiteiten waarvan ik denk dat het helpt. Ik weet dat wat ik doe gangbaar is. Een doel hebben en streven naar het behalen daarvan.  

Volgens mij kennen vele van ons dit: Als iets niet is zoals je het liefste wil los je het op. Soms komen er als-dan-scenario’s achter weg. Als mijn werk rustiger is dan kan ik ontspannen. Als ik de ideale partner vind voel ik me gelukkig.  Als we een gezin van 4 zijn ervaar ik volmaaktheid.

Natuurlijk kan het zijn dat dat waar je naar streeft niet lukt. Misschien zoek je dan naar nieuwe manieren en methoden om toch te krijgen wat je wilt. Of je legt je erbij neer. Mogelijk blijft er een gevoel van oneerlijkheid achter. Het leven heeft je niet gegeven wat jij graag wilde.

Nu kan het idee ontstaan dat het onvolmaakt is omdat je niet krijgt wat je nodig hebt. Of omdat de werkelijkheid niet precies zo is zoals jij het wilt. Dit is een misvatting. Als je nauwkeuriger kijkt zie je dat je last hebt van je eigen fixatie over hoe je werkelijkheid moet zijn. Je stoeit met je eigen beeld van volmaaktheid.

Los van vastleggen

Door hoe iets moet zijn of worden te fixeren beperk je bewegingsvrijheid. Een ander antwoord is niet gewenst. Je legt het vast. Als iets te lang vast ligt is het gedoemd levenloos te worden. Er is een alternatief: Aannemen dat je leven/huis/relatie altijd onvolmaakt volmaakt is. En toelaten dat er continu beweging is die je met je wil niet kan sturen of bepalen.

Persoonlijk vind ik dit het lastigste wat er is. Te zien, te weten dat dit mijn leven is. Grillige, rauwe randen die niet gepolijst of af zijn.  Een liefdesrelatie die schurend en krakend kan zijn, een conflict met een familielid, een dochter zonder broertje of zusje.

Het moment dat ik mijn fixaties hierover los laat en de werkelijkheid als mijn werkelijkheid neem, opent een vrije ruimte. Dit is (steeds weer) een essentieel moment.  Ik kom tot leven (voel me daarin soms heel verdrietig want levend zijn is niet alleen vreugde), word creatief  en vertrouw me toe. Nu het als-dan-scenario wegvalt is er een zee van ruimte. Hierin is geen stilstand of fixatie. Hierin is geen volmaakt of onvolmaakt. Ik besef dat iets zijn gang gaat los van mijn beelden over hoe het moet zijn.

Sta nog eens stil bij dat wat jij als onvolmaakt ziet in je leven. Hoe groot of klein het ook is. Welke vaste beelden heb je over hoe het moet zijn? Is er een als-dan-scenario actief? Waar fixeer jij je op?

Wil je loskomen van je vaste beelden? Ben je benieuwd wat loskomen van fixaties je kan brengen?
5-7 april 2024 begeleid ik een bezinningstocht naar Schiermonnikoog (bijna vol). Een hele mooi plek om hiermee te oefenen. Wees welkom!