Menu

Onzinnige onrust

Buiten is het winderig, regenachtig en grijs. Ik zit in mijn praktijkruimte op een meditatiekussen. Ogen gesloten en een storm van onrust in mijn hoofd. Het zijn de dagen tussen kerst en oud en nieuw: de kerstvakantie. Ik mediteer. Zittend op het kussen open ik steeds even mijn ogen en schieten dingen die ik nog wil door mijn hoofd. Enigszins wanhopig vraag ik me af: Hoe kom ik van mijn onrust af?

Vakantie komt van het woord Latijnse woord vacare wat vrij of leeg zijn betekent. De kerstvakantie is voor mij vaak zo’n lege tijd. Ik heb geen werk en kom tot stilstand. Het liefste heb ik de kerstvakantie als duinpannetje in mijn jaar. Hoe sterk de wind ook is, in deze tijd bezin en rust ik. In de rust vind ik hernieuwde zin en inspiratie.

Strak gespannen

Begrijp dus mijn wanhoop halverwege mijn eerste vakantieweek. Daar waar ik op hoopte kwam niet. Geen diepe rust, geen kalme geest. Het ergste was: ik maakte mijn onrust helemaal zelf.

Mijn gedachten zijn net een hond die heel hard aan de lijn trekt terwijl hij vooruit loopt. Met het trekken bepaalt hij het tempo. Hoe hard ik ook tegenwicht probeer te bieden, ik heb er geen grip op. Ik blijf voorwaarts gaan. De lijn is strak gespannen. Dat is wat ik merk zittend op mijn meditatiekussen. Daardoor schieten mijn ogen steeds open.

Ik denk aan wat ik nog wil doen in de vakantie. Aan wat er na de vakantie op me wacht. Aan wat ik nu alvast in de stijgers kan zetten. Ik bedenk dat ik nieuwe inspiratie moet vinden, hernieuwde zin moet krijgen, wat natuurlijk vervolgens niet gebeurd.

Terugkijkend moet ik glimlachen. Man, wat ben ik druk geweest met dat onrustige hoofd.

In het kleine

Na de kerstvakantie breng ik mijn dochter naar school. We lopen langs het huis waar de afgelopen twee jaar een vrouw aan tafel zat te puzzelen. Wanneer we er langs kwamen zwaaiden we uitbundig naar haar en zij naar ons. Ik sprak haar nooit, we zwaaiden alleen. Nu zit ze er niet. Ze ligt in een hospice en zal nooit meer aan die tafel zitten. Terwijl we langs het donkere huis lopen kijk ik naar binnen, het kerststukje staat nog op tafel. Ik voel gemis. Haar dagelijkse zwaai en glimlach was belangrijk voor me. Ik voelde me welkom als nieuweling in dit dorp. Ik ervoer een kort moment van rust en concentratie in ons gehaaste loopje naar school.

Ineens ben ik leeg vanbinnen, de onrust is weg. Mijn dochter rent voor me uit, ik zie haar huppelende loopje. We komen te laat en ik geniet.

Soms denken we (ikzelf inclusief ;-)) dat er een grote daad nodig is om tot rust te komen. Dat rust volgt nadat het juiste plan bedacht is of je snapt waar de onrust vandaan komt. Vaak bron voor nog meer onrust. We lijken dan te vergeten dat het kleine dagelijkse directe hulp is.

5 t/m 7 april begeleid ik een bezinningstocht op Schiermonnikoog. Deze dagen maken we ons leeg en stemmen ons af op het kleine dat in je opkomt. Grote hulp voor iedereen die zich wil bezinnen en tot rust wil komen. Meld je aan via: https://www.bezinningstochten.nl/reizen/bezinnings-wandelweekend-schiermonnikoog