Sinterklaas staat zwaaiend op de pakjesboot. Eindelijk komt hij Vianen binnen varen. Mijn dochter beweegt enthousiast voor de tv. ‘Hij is er, hij is er’ roept ze. Tot mijn verrassing voel ik de tranen in mijn ogen prikken. Ik huil, overvallen door een grote golf dankbaarheid en geluk. Mijn lichaam warmt op. Haar “verheugen” zien, daar heb ik me onbewust erg op verheugd.
Voluit verheugen
Verheugen: een gevoel van plezier, blijdschap. Een onderliggende vrolijkheid omdat er iets is wat zou kunnen gaan gebeuren. Reikhalzend ergens naar uitkijken. De belofte van een pakje in je schoen, een ontmoeting met die goede vriend/vriendin of een lang gewenste vakantie.
Verheugen brengt een extra vaatje energie en creativiteit met zich mee. Voor dat ene waarop jij je verheugt is bijna altijd een manier of oplossing te vinden. Voluit verheugen betekent dat je, je helemaal overgeeft aan een blijheid zonder dat een belofte is ingewilligd of in een behoefte is voorzien. Het is niet kinderlijk of naïef, het is hogere levenskunst.
Uitstellen en vertrouwen
De kunst van het verheugen is nauw verweven met het uitstellen van behoeftes en het hebben van vertrouwen.
Door niet direct te krijgen wat je wil, bouwt de energie zich op. De sinterklaastijd is hier een perfect voorbeeld van. Stel je voor dat de Sint aankomt en het diezelfde avond pakjesavond is. De voorpret, spanning en belofte gaan helemaal verloren. Uitstellen heeft dus een belangrijke functie: het vergroot de “verheugtijd”.
Om het plezier van die tijd te ervaren én de spanning uit te kunnen houden moet je vertrouwen. Vertrouwen op wat er ook gaat komen, én dat verheugen op zich al een behoefte is die bevredigd wordt.
Tevreden met teleurstelling
Terwijl ik mijn dochter zie springen en dansen realiseer ik me dat ze zich voluit verheugt. Er is geen ratio dat haar toespreekt en zoiets zegt als: “verheug je maar niet zo want dan kun je alleen maar teleurgesteld raken.”
Precies dit is wat we als volwassenen kunnen doen. We temperen ons verheugen om de teleurstelling niet te hoeven ervaren. Teleurstelling omdat je het risico loopt niet precies te krijgen waar je op hoopt.
Jammer natuurlijk want dan pluk je ook niet de vreugdevolle vruchten van verheugen. Dat extra vaatje energie en je creatieve geest blijven onaangeroerd.
Het is dus niet alleen een levenskunst om voluit te verheugen. Hierbij hoort ook de kunst tevreden te zijn met teleurstelling. Het ene kan niet zonder het ander.
Nu zijn we onderweg naar december. Een periode waarin je goed kunt oefenen met de kunst van het verheugen én het omgaan met teleurstellingen. Denk bijvoorbeeld aan die beloftes rondom kerst: gezelligheid met je naasten, liefde voor iedereen en natuurlijk wereldvrede. Je kunt je afsluiten voor het verheugende van deze tijd. Door bijvoorbeeld veel te eten, drinken, tv te kijken, spullen te kopen, sceptisch of cynisch te zijn. Een andere mogelijkheid is je verheugen én je eventuele teleurstelling voluit te ervaren. Beide wekken je tot leven in de donkere dagen die komen. Een paar vragen ter ondersteuning:
- Waar kun jij je echt op verheugen?
- Welke energie komt er vrij tijdens het verheugen?
- Wat ervaar je daarvan in je lichaam?
- Welke teleurstelling wil jij jezelf graag voor behoeden waardoor je niet voluit verheugd kunt zijn?
Wil jij de kunst van het verheugen of tevreden teleurgesteld zijn leren? Plan een 15 minuten kennismaking. Of zou je op meer gebieden voluit willen leven? Kijk eens bij het ITIP.
