Menu

Ode aan de Onbevangenheid

M’n moeder, m’n dochter en ik, we lopen samen in een groene oase. In het midden is een labyrint, het symbool voor de levensweg van de mens. We lopen achter elkaar het labyrint door. Mijn moeder … , mijn dochter… Opeens hoor ik de stem van mijn meisje: “beppe, nu wil ik je meenemen”. Ze steekt haar handje uit. Ik kijk en zie: Onbevangenheid leidt wijsheid en ervaring. Spontaniteit als begin.

Onbevangenheid, nergens door geremd worden, ongedwongen, onbeschroomd, vrijmoedig, spontaniteit. Onbevangen zijn geeft ruimte, het maakt direct lichter. Hetgeen je niet kunt bedenken ontstaat. Zonder dat jij je er actief mee bemoeit. Omdat jij je niet laat vangen door schroom, oordelen of zelfbedachte regels.

Ik maak de balans op van afgelopen werkjaar. Een belangrijk ritueel voor mij, zo vlak voor een lege zomerperiode. En ik besef me weer eens hoe ik hou van werken vanuit mijn onbevangenheid. De parels die daaruit voortkomen, ook het afgelopen jaar weer. En ik kijk terug op de momenten van vastzitten, van spreken met schroom en inhouding.

Daarom deze blog als ode aan de onbevangenheid. Mijn intentie voor het komende werkjaar is om spontaniteit en vrijmoedigheid het voortouw te laten nemen. Met wijsheid en ervaring aan de hand.  Met dank aan mijn moeder en dochter.

Ik wens je een mooie zomer met veel onbevangenheid toe. Spontaan voorbij je schroom.